Karima

Karima is een meisje van waarschijnlijk twee ouders met dezelfde achternaam. Zij stond er op een dag, op het pleintje waar ik 2, 3 maal per week langs fiets. Eerst zag ik haar vooral wanneer er meer kinderen speelden op de door hekken afgeschermde speelplaats in het midden van het plein. Zij had dan een bal in haar handen en liep met de bal rond. Haar blik was vriendelijk wazig. De kinderen om haar heen vielen haar niet lastig en zij deed geen moeite met de kinderen te spelen. Ze was daar, als een struikje of een paaltje. Niet speciaal aanwezig en niet interessant. Er is een dag gekomen waarop onze geestelijke gezondheidzorg zich het lot van Karima ging aantrekken.   Vanaf dat moment zie je haar eigenlijk alleen maar als je voor 9 uur ’s morgens langs kwam of na een bepaalde tijd ’s middags. En als je haar ziet in de morgen staat ze op dat pleintje, achter de hekken van de speeltuin. Niet meer met een bal maar met een rugzakje. Uitkijkend over het pleintje, turend in de straten eromheen. Soms wel een half uur, wachtend op het busje wat haar naar de dagopvang brengt.

de jongere vogels

…….en in de Vogelbuurt wonen natuurlijk ook jongeren. www.dreddayouthz.nl bv. is een groep jongeren. Gefrustreerd, boos, miskend met een beroerde jeugd in een niet zo beste buurt. De Vogelbuurt. Gelukkig hebben zij een weg gevonden zich te onttrekken aan hun akelige ‘roots’. Zij maken muziek, prettig in het gehoor liggende muziek en ze schrijven hun eigen teksten. Boze teksten, waarin zij hun frustraties in kleurrijk Nederlands vormgeven. De HiphopHype heeft Noord aangedaan en vindt oa gestalte in de Vogelbuurt.

Winkel

Op een hoek van de Adelaarsweg vlakbij de bushalte is een winkel. Geen gewone winkel maar een wisselwinkel. Dat komt omdat de inhoud van de winkel niet bestendig is. Er was een bloemenwinkel. De gevel bedekt met ruwhouten planken zodat het leek of de bloemen in een blokhut werden verkocht. Sfeervol dat was ‘t. Toen de bloemen eruit waren kwam er een rommelige winkel gevolgd door een damesmode winkel. Prachtige zwoele gewaden in exotische stoffen en kleuren stonden gedrapeerd over poppen voor de ramen. Net toen ik besloot dat het tijd werd voor zo’n ‘1000 en 1 nacht’ gewaad was de uitverkoop voorbij, winkel gesloten. Daarna een heel nuttige goedkoop-speelgoedwinkel, ook kort en nu vanmorgen de zoveelste, Marokkaanse of Turkse groenteman, na.

zomer

Het was zomer, luchtige klerendag. UItbundige zon en open ramen. Een bovenbuurman hing uit zijn raam ik fietste voorbij en hoorde hem roepen “hee, mi gudu!”. Wat is er mooier op een dag, waarop toch alles je al toelacht, ‘lekkertje’ genoemd te worden. Een paar dagen later fietste ik weer voorbij, het weer was weer minder maar toch keek ik met een schuin oog omhoog, lekker laat zich licht herhalen. Op tijd om een glazen pot met Hak bruine bonen uit het raam te zien vliegen. Begeleid door knetterende vloeken plofte de pot voor mijn fiets op straat. Nu kijk ik nog vaak omhoog maar de uitkomst is onzeker.

buurman

En dan is er altijd een buurman. Mijn buurman ‘handelt’ in fietsen. Zijn tuin, die bij de vorige bewoners nog werd gebruikt voor tomatenplanten en preien, staat vol met wielen, onttakelde frames en ander los fietsenspul. Buurman voegt oud naar minder oud en zoon voert het alleroudste af met een bestelautootje. Te koop staat er nooit een fiets, komend uit het duister en er ook weer in verdwijnend, zo rouleert het materiaal in ’sbuurmans tuin. Buurman zelf is hartelijk. Groet op straat en informeert naar de gezondheid. De vrouw van de buurman blijft onzichtbaar achter de deur, net zoals de samengevoegde fietsonderdelen.

Zwanenplein

Op het Zwanenplein woont Maria, samen met ongeveer 15 poezen. Behalve de zorg voor deze ‘huis’ poezen heeft zij ook bemoeienis met alle poezen die het Zwanenplein bevolken. Zij zorgt voor de poezen van mensen die kort of langer met vakantie zijn, voor poezen die om diverse redenen (we weten nooit welke) niet meer in de huiselijke kring mogen verkeren, voor poezen die eigenlijk ergens anders vandaan komen en op een dag op het Zwanenplein belandden en voor poezen v/m die nog vruchtbaar zijn. In het laatste geval stelt Maria zich de taak de voortplanting van deze poezen in de toekomst door sterilisatie dan wel castratie te voorkomen. De poezendame heeft ook een hondje, de hoogte van een flinke poes maar een echte hond. Zij zegt over dit maatje hond dat zij “groter niet in de hand heeft” en laat hem tussen haar poezen slapen.